Satan in de (klassieke) muziek

Classical Music

The musical interval of an augmented fourth, or tritone, was called the Devil's Chord (Latin: Diabolus in musica – the Devil in music) and was banned by the Roman Catholic Church in the Middle Ages. Composers avoided the interval, and although it is sometimes found in secular music of the time, it was used in religious music only in very specific circumstances until the existing system of keys came into use.

The Devil is featured as a character in many musical representations from the Middle Ages to modern times. Hildegard of Bingen's 11th-century Ordo Virtutum features him, as do several baroque oratorios by composers such as Carissimi and Alessandro Scarlatti. During the 19th century, Gounod's Faust, in which the Devil goes by the name Mephistopheles, was a staple of opera houses around the world.

Highly virtuosic violin music was sometimes associated with the Devil. Tartini's Devil's Trill sonata and Paganini's Devil's Laughter caprice are examples. The theme is taken up by Stravinsky in the "Devil's Dance" from The Soldier's Tale.

"Archangel of Light" (another name for Lucifer) is a title song of the classical music band with the same name, by the composer Carlos David López Grether

Echt niet alleen de moderne musici kan je van sympathie met de duivel verdenken. Satan was allang inspiratiebron, ook in de klassieke muziek, bijvoorbeeld bij veel opera’s en operettes. 
Klassieke componisten als Wolfgang Amadeus Mozart zijn eveneens door satanisten gesteund en geïnspireerd. Een van de vele voorbeelden hiervan is Mozarts ‘Die Zauberflöte’, waarin rituelen uit de vrijmetselarij zijn verwerkt . Mozart, maar ook Haydn, was vrijmetselaar, Paganini was satanist, Moessorgski schreef een satansmis. Wagner verheerlijkte zijn opera’s uit de heidense mythologische wereld en werd bewonderd door Hitler. Een klassieke musicus kan evenzeer ten onrechte worden verafgood. En zelfs het idolaat aanhangen van een christen muzikant, -spreker, -leider of -schrijver is de Heer een gruwel. Hoeveel geld en aandacht besteden we aan concerten en cd’s vergeleken met investering in bijvoorbeeld de zending en hulpverlening? Met recht is Hij jaloers, Hij en Hij alléén verdient alle aandacht en aanbidding. 
De levensstijl van een musicus mag dan voor een christen verwerpelijk zijn, het wordt nog kwalijker als hij wat God verboden heeft door zijn kunst propageert. Privéleven en werk zijn vooral in de moderne muziekwereld dikwijls afkeurenswaardig. Satans invloed is soms in klassieke muziek aanwezig, maar opvallend vaak en openlijk in de moderne muziek.

Popmuziek is als zodanig een uitstekend voertuig voor het verbreiden van de satanische gedachte.’ De gitarist Robert Johnson, de leden van de groep Metallica en artiest Marilyn Manson gaven openlijk toe hun ziel aan de duivel te hebben verkocht, in ruil voor een succesvolle muziekcarrière. De ‘shockrocker’ Manson, die eigenlijk Brian Warner heet, gaf eerder aan herinnerd te willen worden ‘als de persoon die een eind maakte aan het christendom’ . Zanger Alice Cooper vertelde dat satan tijdens het optreden gedeeltelijk de zang en de acts over nam. In 1968 werd Ginger Baker, drummer van The Cream, gevraagd naar zijn emoties tijdens een uitvoering. Hij antwoordde: ‘Het overkomt ons vaak –het voelt alsof ik mijn instrument niet bespeel, iets anders bespeelt het en datzelfde bespeelt alle drie onze instrumenten [verwijzend naar de rest van de groep] Dat bedoel ik als ik zeg dat het je soms bang maakt. Het overkomt ons vaak.’ Satan blijkt een geweldige inspirator te zijn: Een tiener luisterde naar de radio en deelde telkens iets van de woorden mee van de songs die hij nooit eerder had gehoord. Toen hem gevraagd werd hoe hij dit kon, antwoordde de zestienjarige dat dezelfde demoon als die hij kende, de songs geïnspireerd had. Hij legde ook uit dat hij tijdens ‘acid-trips’ demonen enkele songs kon horen zingen die hij later precies zo op opnamen van psychedelische rockgroepen terughoorde.

Gothicaanhangers tonen veel interesse in rituelen en magische praktijken en voeren deze ook daadwerkelijk uit. Men is met name nieuwsgierig naar alles wat te maken heeft met zwarte magie en de duistere kwaadaardige transcendentie, zoals magische muziek, liederen, gezangen, spreuken, vervloekingen, symbolen en handelingen. Men zoekt rituelen en ceremonies op waar bovennatuurlijke krachten worden opgeroepen, en brengt deze occulte kennis in praktijk.

De gothicbeweging is zeer eclectisch omdat het uit alle occulte en magische tradities zijn rituelen haalt, zoals uit wicca, neopaganisme, satanisme, zwarte magie, boeken van Aleister Crowley enz. Ook is er sprake van een eigen creatieve occulte traditie om zelfgemaakte magische praktijken te creëren. Starhawk noemt dit zelf creëren van occulte praktijken de ‘creatieve traditie’ binnen de magische occulte wereld.
Uit de verschillende interviews was het zeer duidelijk dat de meeste gothicaanhangers geloven in wicca of neopaganisme. Daarnaast waren er ook velen bezig waren met occulte of magische praktijken. Het meest gepraktiseerde occulte verschijnsel is het leggen van tarotkaarten, hetgeen volgens de gothicaanhangers daadwerkelijk effectief werkt. Daarnaast wordt er volop in esoterische en occulte werken gelezen en gestudeerd zoals de werken van Aleister Crowley en ‘The Satanic Bible’ van Anton LaVey. Het lezen en bestuderen van esoterische en occulte werken wordt als rustgevend beschouwd en ervaren.

Het oog wil ook wat. Een zondig mens wil bedrogen worden. Dat kan uitlopen op een gevaarlijk gezichtsbedrog. De rockmusical ‘Hair’ was een grove aanval op de kerk. Alles wat God verboden heeft wordt daar juist aangeprezen. De opvolger van Hair was ‘Oh Calcutta’, met als regisseur Maarten Lamers, tevens de Nederlandse bisschop van de satanskerk.

Mick Jagger van de Rolling Stones zegt dat Anton la Vey, de oprichter van de eerste satanskerk en schrijver van de satansbijbel, hen heeft geholpen met het inspireren van onder andere het lied ‘Their Satanic Majesties Request’ (Hun verzoek van de satanische majesteiten) en ‘Sympathy for the devil’, waarin het werk van satan verheerlijkt wordt tijdens de kruisiging van de Here Jezus . Jagger gaf toe: ‘Inderdaad, popmuziek is het terrein van de satan. ’